ما آدمها خیلی بی رحم هستیم ! میدونی چرا !

حاضریم برای دل ِ خودمون هر کاری بکنیم , حتی بنویسیم , حتی بیایم و یه همچین مکانی رو درست بکنیم “برای راحـتی خودمون” ! بعد دیگه وفتی دلمون نخواست به راحـتی بگذریم و بریم ! بدون اینکه فکر دیگران باشیم !

خط بالا رو ننوشتم تا بگم خیلی بی رحم هستم !

خط بالا رو ننوشتم تا بگم میخوام برای همیشه برم !

خط بالا رو ننوشتم تا بگم دیگران برام مهم نیستن !

خط بالا رو نوشتم تا بگم .. دست خودمون نیست , مطمئنن هممون یه روزی خواهیم رفت , دیر یا زود ! [کسی هم منکرش نیست! درسته ؟] ! مهم اینک ِ بعد از رفتنمون برای بقیه کسایی که هنوز هستند خاطره ِ خوبی به جا گذاشته باشیم . خاطرات ما هستند که باعث میشن موندگار باشیم یا نباشیم .

…

پ.ن: ممنونم از دوستای خوبی که حتی تو بدترین شرایط هم تنهام نزاشتن و با کمک ها و از همه مهم تر روحیه دادن هاشون باعث شدن غم از دست دادن “فلش مموریم” رو کمتر احساس کنم .

پ.ن۲: یعنـی من شیفته ِ این دوستایی هستم که بندرو دستی دستی میندازن بیرون ! :دی ! یه استراحت کوتاه مدت خواهیم نمود , باز نمایان میشویم .

ممنون از کسایی که ایمیل زدند و نگرانی ِ خودشون رو ابراز کردند :-) هیچ مشکلی ندارم , خداحافظی هم نکردم ! فقط خواستم دلیل ِ آپ نکردن یا دیر آپ کردن اینجا رو گفته باشم که گویا مزخرف ترین راه رو انتخاب کردم :| !




پست های مرتبط: