اسمش دنیای مجازیه ! مردمش از جنس واقعیتن , از خاکن !

خیلی برای خودم پیش اومده ولی از کنارش گذشتم و توجهی نکردم ! این صفحه ای که من چند خطی توش مینوسیم تمام فکر و دغدغه های من نیست , قبول دارم جزوی از زندگیم شده ولی تمام دنیای من نیست ! تویی که این چند خط رو میخونی و میری , تویی که رهگذری , هر چی هستی باش ! ولی بی انصاف نباش .

تمام ماها دغدغه , مشکل , شادی و .. برای خودمون داریم ! تمام ماها یه زندگی شخصی داریم , من نوعی که فقط در حد یه وب با تو آشناییت دارم این اجازرو ندارم با اتکا به همون یک وب در مورد تو اظهار نظر کنم , در مورد تو و زندگیت !

تو وبی میخونیم که طرف فلان کارو کرده ! بعد ما هم جو گیر میشیم و از اون یه آدم پست تو ذهنمون میسازیم و باقی ماجرا ! تنگ جملمونم چندتا تیکه و فحش بار میکنیم و به خیاال خودمون از گمراهی نجاتش دادیم !

طرف میاد و از خودش میگه , از هدف هاش , از برنامه هاش ! اینبار جو گیر ترمیشیم و فکر میکنیم طرف چقدر از خود مچکر و فیس  و افاده ای ِ ! با اسم “ناشناس”  از خجالتش در میایم و اینبار هم خوشحال از اینکه یه انسان رو از جهل خارج کردیم !

چند وقت پیش سری به یکی از بلاگر های قدیمی زدم , دیگه نمینویسه ! دیگه صفحه ِ شخصیش بروز نمیشه ! اسمش برام آشناس . این فرد همونی ِ که فلان زمان سر شوخـی (!) یه عده منزوی شد ! آدم های سرزمین مجازی هم دقیقاً مثل دنیای واقعـی رسم “خواهـی نشوی رسوا , همرنگ جماعت شو”  رو اجرا میکنن ! “عکس قضیه هم صادق ِ .

با رفتار های کورکورانمون منجر به خودکشی مجازی یه بلاگر نشیم .




پست های مرتبط: